De nacht ging voorbij en ik werd wakker met een dampende portgeur die uit mijn mond ontsnapte. Zij douchte, ik dook achter de pc en nadat we uren in de badkamer door hadden gebracht, vertrokken we naar de roze stad.

Nijmegen. Ik was er nog nooit geweest. Nee echt? Ja echt. Ik had er veel over gehoord, gelezen, maar vooral gehoord. Uren heb zitten luisteren naar mensen die de stad beschreven als het een paradijs was. Ruim twee uur zaten we in de trein voordat de grond van het Nijmegense gekust kon worden. De zon scheen en we waren blij. Nog blijer werd ik toen we warm werden ontvangen in Beers huisje. Een kop koffie en een leuke babbel zorgden voor de goede eerste indruk van Nijmegen. Nadat we de yoga-oefeneningen hadden doorgenomen werd het tijd om de binnenstad te bezoeken. De stad en de winkels waren gezellig en sfeervol, echter het kronenburg park spande de kroon.

Wat een park. We liepen, keken, fotografeerden, praatten en zaten. Zaten te genieten van het beroemde park.
Om de dag op een gepaste manier af te sluiten aten we bij de Vlaamsche pot, waar Beer gastheer is. Het was mijn eerste culinaire ervaring en ik moet zeggen, ik heb ervan genoten. Terwijl we terugreisden naar Heerlen kwam ik erachter dat orange mijn favo lolliesmaak is. Daarna vielen we in slaap, in de trein, samen, met muziek in onze oren.
DAVE.